@tollabkarime

نامش درخت است. مادری دارد به پهنای زمین، سر به آسمان دارد.

نور را، شور را از میان برگ­های او باید دید، در همین نزدیکی، در آبادی­های ناآباد، آنجا که ساده­دلانی اندیشمند لقمه محبت می­خورند، تقدس درخت را نمی­شکنند. از میان دستانش نور می­گیرند، نیرو می­گیرند و آرزوهایشان را بر تنه او گره می­زنند که یار باوفای رازداریست. خود را با او در بلا و چشم زخم حفظ می­کنند و یقین دارند هر که دل او بشکند، نابود خواهد شد.

چه اندیشمندند که از یاد نبرده­اند داستان متوکل را، که روزی در تقدس و عظمت سرو کشمر ناخشنود گشت و فرمان از کبر داد که او را بکشید. کشتند و ناله مردم را نشنیدند… هنوز درخت به بغداد نرسیده بود که متوکل هلاک شد و پیشگویی حقیقت یافت.

موجود عجیبی است درخت…

آن گاه که می­شود سرو، آزاده­ترین آزادهای دربند دنیا می شود شهید… شهید

آن گاه که می­شود انجیر، عظیم می­شود ولی ریشه در خاکش را از یاد نمی­برد، سر به زمین می­آرد، تعظیم می­کند، پوشش می­شود برای آدمیان ساتر می­شود.

آن گاه که می­شود بید، عاشق می­شود، شیدا می­شود، مجنون می­شود و با جنون ماندگار می­شود.

روزگاری است که با شعور از شور می­گویم، لاف می­زنم و عاشقی نکرده­ام چون بید…

موجود عجیبی است… کاش عجیب بودم چون تو…. سبز بودم به یاد یار. افتاده­ای باشکوه، ایستاده­ای تنومند، عاشقی ماندگار.

کاشکی چون تو در فراق یار، فصل برگ­ریزان راه می­انداختم و کمر خم می­کردم. زمین می­شدم و میوه­ام را به زمین می­انداختم و نگاهم را رو به آسمان می­کردم در انتظار آمدنش.

باشگاه خبرنگاران جوان

خبر فارسی

قطره

خبرگزاری صدا و سیما

مضمون این حدیث گهربار نشان از ارتباط تنگاتنگ مهدویت و مقوله درخت و درختکاری دارد، چرا که اگر ما به عنوان منتظران ظهور حضرت حجه ارواحنا له الفدا در پی زمینه سازی ظهور و ساخت جامعه آرمانی مطابق مدینه فاضله هستیم، باید به تمام مؤلفه‌های آن از جمله درختان بها بدهیم و این نه تنها شبیه سازی نمودن جامعه فعلی با جامعه مهدوی، جهت نشان دادن انتظار و اضطرار به مولایمان است بلکه با خدمت رسانی به مردم امروز و فردای این جهان، گامی بلند در جهت اهداف مهدویت می‌باشد؛ پس بیاییم با کاشت نهال، راه ظهور حضرت حجه ارواحنا له الفداه را سبز نماییم.

در قرن اخیر که زندگی ماشینی، آلودگی های بسیاری را به همراه دارد، بیشتر به ضرورت کاشت درخت پی می‌بریم؛ به صورتی که در روایتی از پیامبر صل الله علیه و آله آمده است: «اگر قيامت بر پا شد و در دست يكى از شما نهالى بود و كمى پيش از قيامت توانست آن را بكارد، بايد بكارد!» (مستدرک الوسائل، ج13ص460)). این چنین است که بر عهده ماست که در این امر خطیر دست به دست هم دهیم تا به هدف غایی خویش دست یابیم.